Jesaja 6:8 (Het Boek)
“Toen hoorde ik de stem van de Here: ‘Wie zal Ik sturen? Wie wil er voor Ons gaan?’ Ik
antwoordde: ‘Hier ben ik, stuur mij.’”
Een ontmoeting die alles verandert
Stel je voor: Jesaja staat in de tempel en krijgt een indrukwekkend visioen van God. Alles is heilig, overweldigend, bijna niet te bevatten. Hij beseft ineens hoe klein en gebroken hij zelf is.
En toch gebeurt er iets bijzonders. In plaats van zich terug te trekken, hoort hij een vraag van God. Geen bevel, maar een uitnodiging: “Wie zal Ik sturen?”
En Jesaja antwoordt: “Hier ben ik.”
Historische achtergrond
Jesaja leefde in een tijd van onrust in Israël. Er was politieke spanning, moreel verval en veel onzekerheid. Mensen waren hun richting kwijtgeraakt.
Juist in die context roept God iemand om Zijn boodschap door te geven. Niet iemand die perfect is, maar iemand die bereid is.
Dat maakt dit moment zo krachtig. Het laat zien dat roeping niet begint bij bekwaamheid, maar bij beschikbaarheid.
Geroepen in het gewone leven
Misschien klinkt dit verhaal groot en ver weg. Een profeet, een visioen, een stem van God. Maar de kern is verrassend dichtbij.
Ook vandaag worden mensen geroepen. Niet altijd met een visioen, maar vaak in kleine, gewone momenten.
In de kerk zie je dat wanneer iemand zich inzet voor anderen. Een gesprek, een gebed, een helpende hand.
In de samenleving zie je het wanneer iemand verantwoordelijkheid neemt. Opkomt voor recht, aandacht heeft voor kwetsbaren, of gewoon aanwezig is waar het nodig is.
Roeping zit vaak in het alledaagse.
Dichtbij en persoonlijk
Eerlijk gezegd, vind ik die vraag soms spannend: “Wie zal Ik sturen?” Want het betekent dat je uit je comfortzone moet stappen.
Misschien herken je dat. Je voelt dat je iets zou kunnen doen, maar je twijfelt. Ben ik wel geschikt? Kan ik dit wel?
Jesaja laat zien dat het niet begint bij zekerheid, maar bij bereidheid. Hij zegt niet: “Ik kan het allemaal.” Hij zegt: “Hier ben ik.”
Dat is genoeg om te beginnen.
Een stap vooruit
Wat mooi is: God gebruikt mensen die beschikbaar zijn. Niet omdat ze perfect zijn, maar omdat ze willen gaan.
Dat kan iets kleins zijn. Iemand bemoedigen. Tijd vrijmaken. Luisteren. Of een stap zetten die je eigenlijk spannend vindt.
Elke stap telt.
Laatste gedachte
De vraag van God klinkt nog steeds: “Wie zal Ik sturen?”
Misschien hoef je niet ver te kijken. Misschien ligt jouw antwoord dichterbij dan je denkt.
“Hier ben ik” is geen groot gebaar, maar een open houding. En vaak is dat precies waar iets nieuws begint.